Oyun, çoğu zaman çocuklukla sınırlı bir etkinlik gibi düşünülür. Oysa hem çocuk gelişiminde hem de yetişkin yaşamında oyun, duygusal düzenleme, yaratıcılık ve kendini ifade etmenin temel yollarından biridir. Bu yazıda oyunun neden yalnızca çocuklara özgü olmadığını, çocukluk ve yetişkinlik boyunca nasıl bir ihtiyaç olarak varlığını sürdürdüğünü ele alıyorum. Oynamaya anne karnında başlarız. Ellerimizle, ayaklarımızla, mimiklerimizle... Ultrasonda cinsiyetimizi göstermeyerek,

Büyümek Çocukluğum vardı, ama sanki çok uzaklarda, başka bir evrende kaldı. Yetişkin olunca, o saf ve masum halimizi unutuyor muyuz gerçekten? Ya da unuttuğumuzu sanıyoruz da aslında bastırıyoruz? Bir çocuk dünyaya getirmekle birlikte, kendi içimde bir mesafe daha derinleşti sanki. Ben çok büyüdüm; peki, benim bebeğim neden hâlâ bu kadar küçük? Neden zaman onun için bu kadar yavaş ilerliyor? Büyümek, ne zamandan beri bu kadar uzun, bu kadar karmaşık ve zor bir yolculuk oldu?

Hayatıma gelen güncellemeler Rutinlerimin dalgalandığı, dönemlik rutinlerimin oluştuğu, günlerin hızla gelip geçtiği bir sürecin içinden çıktım. Çıktım diyebiliyorum, çünkü artık yerleşmiş rutinlerime geri dönebildim. Son üç-beş ayda hayatımda büyük değişimler oldu. Bu değişimlere uyum sağlamaya çalışırken üretmek şöyle dursun, bazen en basit şeyleri tüketmeye bile halim kalmadı. Ne yaparsam yapayım, sinir sistemim bir anda sihirli bir değnek değmiş gibi sakinleşmedi. En ufak