Bazı dizilerde izleriz:Adsız alkolikler toplantıları, yeni bebeği olmuş ebeveynlerin bir araya gelip deneyimlerini paylaştığı buluşmalar…Her izlediğimde içimden şu geçerdi: Keşke bizim ülkemizde de ebeveynler için böyle alanlar daha yaygın olsa. Mesleğe başladığımdan beri farklı kurumlarda, farklı temalarla, farklı şekillerde ebeveyn buluşmaları yaptım.Bazen iki ebeveynle, bazen on beş kişiyle, bazen de kimse gelmeden geçen buluşmalar oldu.Ama son dönemde şunu çok net fark et

SÜREÇ NE ZAMAN TAMAMLANIR? Acaba neredeyim? Başladığım yerde miyim?Başladığım yer, hayata başladığım yer mi; işe başladığım yer mi, yoksa hafızamın başladığı yer mi? Neresi? Bulmak için çabalamak yerine, yeni oluşurken başlangıcın şekillenmesi mümkün mü? Ya da başlangıç noktasının neresi olduğunu bilmek, gelişimi görebilmek için gerçekten gerekli mi? Gelişim var mı gerçekten? Varsa, nereye doğru ve nasıl oluyor? “Gelişim basamakları” dediğimizde; çocuğumun yapabildiklerini ve

Yasla temas eden herkesin kendi içinde yürüdüğü bir yolculuk var. Bu yazı, o yolculuğun kenarında durup hem tanıklık ettiklerime hem de içimde sessizce büyüyenlere dokunan bir anlatı. Bazen kelimeler, yaşananların ağırlığını taşıyamasa da en azından eşlik edebilmenin bir yolu oluyor.   Hiç aramadığı bir saatte arayanın telefonunu rastgele açmakla başlayan, hızla geçip gidilen yollar var. O yollardan gidildiğinde değişen hayatlara tanık olmak, onlara eşlik etmek var. Ne oldu?