Geçen gün bir sütyen askısını saklamaya çalışırken durdum ve kendime sordum: Bu küçük hareketin arkasında aslında ne var? Aman görünmesin. Ayıp, güzel durmuyor, moda değil. Hâlbuki ortada saklanacak bir şey bile yok — sadece bir askı. Ama moda sektörü bunu bile bir "sorun" hâline getirdi: dikişsiz iç çamaşırları, meme ucu kapatıcılar, lazer kesim... Kadın bedeninin en doğal hâli bile bir çözülmesi gereken problem gibi sunuluyor. Bu yazı, tam olarak bu hissin peşinden gidiyor:

Bir süredir sivilcelerle birlikte yaşıyorum. Arkadaşlar gibi; biri gitse biri yeniden geliyor. Hal böyle olunca geçirmek için birçok şey yapmaya başladım. Yüz temizleme jelleri, kremler… Ama gelgelelim geçmiyor. Geçmiyor diye stres oldukça daha çok yerleşiyorlar sanki. Ve her gün aynaya baktığımda kendimi daha çirkin hissetmeye, saklamaya çalışmaya başladım. Instagram'da yer alan o pürüzsüz ciltler "ben de niye yok" dedirtti bir süre. Bu düşüncenin içinde olduğumu fark ettikç

Ebeveyn Kaybında Yas Süreci  Çocukların Koştuğu Yollar Çocukların koştuğu yollar vardır. Bazı koşulan yollar anneye, babaya çıkar. Bazı koşulan yollar öğretmene çıkar. Bazı koşulan yollar aile büyüklerine, teyzelere, amcalara, dayılara çıkar. Ama bazı koşulan yollar vardır; bir toprak parçasının altında kalmış bedene çıkar. Mezarlığa çıkar. Hiçbir çocuk mezarlık yolunda koşmayı hak etmez. Ama insanoğlu olarak müdahale edemediğimiz bir duvara çarparız: ölüme. Bir yetişkin iç