Sevgi'den | Mayıs 2026
- 10 Tem
- 2 dakikada okunur
04.05.2026
“Yalnız kalabilme kapasitesi,
duygusal olgunluğun en önemli işaretlerinden biridir.”
Donald Winnicott
Merhaba,
Of, sıkıldım dediğim bir anda yazıyorum burayı.
Çocukların sıkılması gerektiğini hep ifade ederim. Ebeveynlerle burayı çalışırız. Çocuk için sıkılmak demek, her anının başkaları tarafından doldurulmaması demek. Dinlenmiştir ve bir şeyler kıpırdanmaya başlamıştır demek. Sıkılınca başlayan harekete yaratıcılık diyebiliriz. Bazen bir koltuğun tepesinde zıplamaya döner, bazen bir kâğıtta desenlerle, renklerle buluşmaya… Böyle olunca da sıkılmak, diğer her hissettiğimiz şey gibi güzel bir yerde durur.
Bir gün “sıkıldım, yapacak bir şey bulamıyorum” dediğimde “demek ki yeterince sıkılmamışsın” gibi bir karşılık almıştım. Bu bazen sıkıldığımda kulağımda çınlar. Yeterince sıkılırsam hareket bir yerden başlar. Bugün de tam olarak olan bu oldu. Sıkıldım, içimden “of” diye bağırmak geçerken yürüyeyim dedim ama geçmedi. Sonrasında aklıma burası geldi ve oturup yazmaya başladım. Yeterince sıkıldım ve içimden çıkanlar bir yerde sıkılmamı geçirdi.
Hayatım boyunca üretmek bana iyi gelmiştir. Bu üretim bazen temizlikten geçer, bazen bir şeyler yazmaktan, bazen de bir şeyleri denemekten, keşfetmekten… Ve evet, psikologlar da yönetemediği duygular olduğunda temizlik yapabilir. Her zaman konuşmak istemeyebiliyoruz.
Konumuza dönersek… Burayı yazmaya karar verdiğimde “Ben niye bu e-bültenleri seviyorum ve sıkı sıkı tutunmaya çalışıyorum?” diye düşündüm. Sonra buranın özgür bir alan olduğunu fark ettim. Kendi yarattığım ormanın içinde, kelime ağaçlarımla yaşıyorum.
Öğretme derdim yok. Cevap alma derdim yok. (Ama siz yine de okuduktan sonra bana geri bildirimde bulunmayı unutmayın, okuyunca pek keyifleniyorum.)
Öteki var… ama benim zihnimde bir öteki var bu bülteni okurken. Herkesin okumak için sabırsızlandığını, okuyunca tebessüm ettiğini, düşündüğünü ve bunun için kendine özel zamanlar yarattığını düşünüyorum. Yani bazen zihnimdeki öteki ile gerçek ben karşılaşınca işler daha kolay oluyor.
Gerçeklikteki ötekiyi de ne kadar gerçek algılıyoruz?
Evrim Kuran’ın 3+3 podcastinde konuklarını karşılarken, hep konuklardan ve onların kendisindeki yansımalarından bahsettiğini fark ediyorum. Bunu da buna benzer bir şekilde ifade ediyordu: “Bendeki seni anlatıyorum” gibi…
Öteki dediğimiz şey de biraz böyle değil midir? Bendeki o. Ondaki ben.
Bu ikisi gerçekliğe yaklaştıkça çatışmalar ve beklentiler belki de iyileşiyor. Ama bazen bunun gerçeklikten ne kadar uzak olduğunu bile fark edemeyebiliyoruz.
Bazılarımız ötekindekindeki kendimizi duymak isterken, bazılarımız bunu duymaktan hiç hoşlanmayabiliyor.
Peki, sizdeki ben nasıl?
Çocuğa gelirsek… Ebeveyninden kendini duyarsa, kendini oluşturmaya başlar. Kendinin yansıması nasıldır?
Malum, kendi yansımamızı Narkisos gibi nehirde görünce popüler olan narsisizm tuzağına düşebiliriz…
Bir sıkıntıyla başlayan ama yetmeyen… ama günümüzdeki dikkat sürelerini de düşününce sonlandırma vaktinin geldiği bir yer.
Sonlandırırken birkaç soru bırakmak istiyorum zihninize:
Sizdeki ben nasıl?Çocuğunuzda siz nasılsınız?Ya da eşinizdeki, arkadaşınızdaki siz nasılsınız?Ya da nasıl olduğunu imgeliyorsunuz?
Ve son olarak… siz yeterince sıkılınca ne yapıyorsunuz?
Bu Ay Seyrettiklerim ve Okuduklarımdan Önerilerim
Bazen bir tiyatro oyunu, bazen bir kitap ya da bir podcast insanın zihninde yeni kapılar açabiliyor. Son dönemde ilgimi çeken ve sizlere de önermek istediğim bazı içerikleri aşağıda paylaşıyorum.
🎭 Tiyatro
Bir Kadının Kavgaları ve Dönüşümleri
Eşik
Anne
Jan Dark'ın Öteki Ölümü
📚 Kitap
Duygular Pırt Gibidir
Rota Oluşturuluyor
Sen, Ben ve Empati
Gelmek ve Gitmek
🎧 Podcast
Yeni Medya 451
📜 Öğrendiğim Kavramlar
Dijital oburluk
Dijital minimalizm
“Bir çocuk, kendini önce annesinin yüzünde görür.”
Donald Winnicott
