Kendini Nasıl Tanıtırsın? Mesleğin ve Ünvanın Olmadan Kim Olduğunu Söyleyebilir misin?

Dinlediğim bir podcastte duyduğum bir soruyla başlamak istiyorum:

Mezun olduğun okullar, mesleğin, çalıştığın yer, ünvanın olmadan kendini nasıl tanıtırsın?

Bu soruyu ilk kez duyduğunuzda çok şaşırtıcı gelmeyebilir. Hatta “zor bir soru değil ki” diyebilirsiniz. Ama gerçekten cevap vermeye çalıştığınızda bir duraksama yaşayabilirsiniz. Vitrindekileri kaldırırsak ne kalır geriye?

Ben de bu soruyu duyduktan sonra yol boyunca düşündüm:

Ben kendimi nasıl tanıtırım?

Bir süre sonra fark ettim ki geriye az şey kalmış gibi hissetmem, aslında az olduğumdan değil; kendimi uzun zamandır ezbere söylenen sıfatların arkasından anlatıyor olmamdandı. Diplomalar, roller, ünvanlar… Hepsi gerçek, hepsi emeğin sonucu. Ama ben sadece onlardan mı ibaretim?

Belki de uzun zamandır güvenli olanı seçiyoruz.,

Toplumsal olarak kabul gören, ölçülebilir, başarıyla ilişkilendirilen kimlikleri.

Çocuğunuzu Nasıl Tanımlarsınız?

Bu yazıyı yazarken kendime bir soru daha sordum:

Peki ya çocuğunuzu nasıl tanımlarsınız?

Bu soruyu yazarken içimde bir tebessüm oluştu. Çünkü çocuklarımızı anlatırken ünvanlara ihtiyaç duymayız. Onları kalıplara sıkıştırmayız. Onları başarılarıyla değil, özellikleriyle anlatırız.

“Eğlenceli bir çocuk.”

“Resim çizmeyi çok sever.”

“Hayvanlara bayılır.”

“Biraz çekingen ama çok merhametli.”

“Tatlıyı çok sever.”

“Hareketlidir, enerjiktir.”

Bu liste böyle uzar gider.

Çocuk kendini bir meslekle tanımlamak zorunda değildir. Bir başarıyla var olmaz. Olduğu haliyle yeterlidir.

Peki yetişkin olunca ne değişiyor?

Yetişkinlikte Kimliğimiz Neden Daralıyor?

Rollerimiz artıyor.

Sorumluluklarımız çoğalıyor.

Hayat şartları ağırlaşıyor.

Ve zamanla kimliğimiz performansa bağlanıyor.

“Ne iş yapıyorsun?” sorusu, “Kimsin?” sorusunun yerini alıyor.

Başarı odaklı sıfatların arkasında kendimizi anlatmaya başlıyoruz. Çünkü onlar ölçülebilir. Karşılaştırılabilir. Toplumda anlamlı.

Mesleğin ve Ünvanın Dışında Kendini Tanımak Mümkün mü?

Bence mümkün.

Ezbere cevap vermemek gerekiyor.

Kendine yeniden bakmayı göze almak gerekiyor.

Bazı insanlar bunu yapabiliyor. Onlar kimliklerini sadece başarı üzerinden kurmuyor. Hayatla temas eden yanlarını canlı tutuyorlar. Meraklarını kaybetmiyorlar. Kendilerini tek bir rolün içine hapsetmiyorlar.

Belki farkları şu:

Kendilerini sürekli performans üzerinden ölçmüyorlar.

Kendini Yeniden Tanımlamak İster misin?

Şimdi soruyu sana bırakıyorum:

Mesleğin, ünvanın, diploman olmadan kendini nasıl tanıtırsın?

Kendini yeniden tanımak, çocukken yaptığımız şeye benzer:

Merak etmek.

Denemek.

Etiketlerden uzaklaşmak.

Arayan bulur derler.

Belki de kendini aramak, en uzun ama en anlamlı yolculuklardan biridir.