Okul Hakkında Konuşmayan Çocuklar

Okul hakkında konuşmayan çocuklar var…Ebeveynlerini hafiyelik yapmaya zorlayan, zaman zaman tedirgin eden; “Bugün okulda neler yaptın?” sorusuna bile yanıt vermeyen, bazen tersleyen, gözlerini devirip suskunluğa gömülen çocuklar.

Peki ne oluyor da bazı çocuklar okulda olan biteni detaylarıyla anlatırken, bazıları hiçbir şey anlatmıyor?

🎒 Anlatmak zorunda mı?

Ebeveyn olarak, çocuğumuzun okulda yaşadıklarını bilmek isteriz.Bu, sadece merak değil; kaygı, koruma içgüdüsü, hatta akran zorbalığı gibi tehlikelere karşı “erken fark etme” arzusudur.

Ama bazen bu kaygı, bizi fark etmeden dedektif olmaya iter:Sürekli sorular, çapraz sorgular, “Bugün Ali ne dedi?”ler…Ve tüm iyi niyetimize rağmen, çocuk daha da kapanır.

🪞 Peki ya çocuk anlatmadığında, biz ne hissediyoruz?

Sorduk, sorduk; cevap alamadık…Bu sessizlik, bizde neyi tetikliyor?– Kızgınlık?– Kırgınlık?– Endişe?– “Bizden bir şey mi saklıyor?” kaygısı?

Kimi zaman cevap kadar, cevapsızlık da ebeveyn için zor bir aynadır.

🌱 Biz ne kadar anlatıyoruz?

Günlük hayatımızı çocuklarımıza ne kadar açıyoruz?Sıradan, güzel, zor ya da komik bir anımızı paylaşmak…Sadece çocukla değil, evdeki diğer bireylerle de…

Çocuk, sadece “Soru sorulan” değil; “sohbetin doğal bir parçası” olduğunda daha çok paylaşır.

💭 Soruların altındaki niyet: Merak mı, kaygı mı?

“Bugün okul nasıldı?” sorusunu sorarken gerçekten çocuğumuzun dünyasını mı merak ediyoruz?Yoksa “Bilmek, kontrol etmek, içimizdeki kaygıyı yatıştırmak” için mi soruyoruz?

Çocuk, bu niyeti hisseder.Kaygılı bir ebeveyn, çocuğa “Anlatmalısın” baskısını da taşır.

⏳ Zaman ihtiyacı olabilir mi?

Belki de çocuk hazır değildir.Belki gün içinde yaşadıklarını önce kendi içinde sindirmesi gerekiyordur.Belki bir süre sonra, kendiliğinden anlatacaktır.

Anlatmayan çocuk suçlu değildir.Anlatmayan ebeveyn de suçlu değildir.

Bu, ilişkinin doğal bir sürecidir.

✨ Okul hakkında konuşmak için küçük ipuçları

– Açık uçlu sorular sorun.“Bugün nasıldı?” yerine, “Bugün seni en çok ne güldürdü?” gibi.

– Sadece çocuğu değil, ortamı merkeze alın.“Bugün sınıfta ilginç bir şey oldu mu?” gibi.

– Bazen soru sormayın, gözleminizi paylaşın.“Bugün okula seni bırakırken Ayşe’yi gördüm.”

– Çapraz sorgudan kaçının.“Ali bana böyle bir şeyden bahsetti…” deyip bırakın, zorlamayın.

– Okul çıkışında hemen değil.Tıpkı bizim iş çıkışı eve gelir gelmez konuşmak istemediğimiz gibi, çocuğun da nefes almaya ihtiyacı olabilir.

❤️ Son söz:

Burada yazanları “olduğu gibi” uygulamak değil;– Okuyup, kendimize ve ilişkiye bakmak,– Evdeki tüm bireylerin birbirine ne kadar yer açtığına bakmak,– Bize uygun olanı seçmek…

En doğalı, en yargısız ve koşulsuz olanı…Sizlerle olsun. 🌿✨